I'm Rojó

Kilka słów o Minecrafcie.

2012-02-20T22:19:00.000+01:00

I znowu odchodzimy od klasycznej recenzji. Dziś postaram się pokrótce opisać moje wzloty i upadki z grą Minecraft. W ogóle sam pomysł na opisanie tej, a nie innej produkcji nie był mój, ale w całej swej uprzejmości podsunął mi go przyjaciel, zgodnie z moją prośbą kilka postów wcześniej. Gry jako takiej opisywać nie trzeba, bo każdy, mniej lub bardziej kojarzy ja z tych, czy innych źródeł. No prawie każdy.

Ja nie kojarzyłem. Pokazał mi ją znajomy, kiedy byłem na wyjeździe w drugiej połowie stycznia i tak się wciągnąłem, że po powrocie zainstalowałem to u siebie i wciągnąłem w to póki co jeszcze trzy osoby. Także jest ciekawie.

FABUŁA

Koncepcja gry sanboxowej przypadła mi niesamowicie do gustu. Tworzysz własny świat jak chcesz i gdzie chcesz. Nie przeszkadza ci to, że to wszystko jest tak na prawdę bez sensu. Nadrzędnym celem jest tu przetrwać, czyli wystarczy że będziesz jadł i spierdalał przed wszystkim, co będzie próbowało zjeść ciebie. Jednak z jakiegoś dziwnego powodu coś sprawia że ta gra wciąga bardziej niż wiele wysokobudżetowych produkcji. To chyba za sprawą jedynej rzeczy różnicującej ją od standardowych gier akcji. Za sprawą poczucia własności.

W tym świecie masz wrażenie, że tworzysz coś zupełnie nowego, wkładasz w to pracę i to jest TWOJE. Nikt już ci tego nie zabierze. W innych grach, nawet jeżeli masz dowolność ruchów postaci jak w Assassyn'ie, to ogranicza cię ilość interakcji przewidzianych przez twórców. Tu nie ma czegoś takiego, tu możesz burzyć i tworzyć świat od nowa. Myślę że to właśnie popycha ludzi do grania w grę, która w erze fajerwerków i wodotrysków graficznych ośmiela się być...brzydka. Jednak piękno nie jest tu właściwym wyznacznikiem. Jest nim wyobraźnia i kreatywność graczy. Wiem, że nadaję teraz charakter metafizyczny programowi komputerowemu, ale myślę, że tak właśnie powinno się to odbierać.

PRZECIWNICY (?), ARSENAŁ (?)

Celowo postawiłem znaki zapytania przy tych działach, ponieważ zastanawiam się nad sensownością stwierdzenia "przeciwnicy" w grze w której jedynym Twoim celem jest przeżyć następny dzień. Powiedzmy, że przeciwnikami są wszystkie stworki które nie przejdą obok nas obojętnie. A więc mamy zombiaszki, kościotrupki, które latają z łukiem, pajączki wielkości samochodu, oraz bliżej niezidentyfikowane gatunkowo creepery, które są zielonym nie wiadomo czym, ale za to wybuchają mocniej niż kobieta z ~~chorobą wściekłych krów~~ zespołem napięcia przedmiesiączkowego. Oprócz tego mamy jeszcze kilka okazów których nie potrafię opisać, min. Endermana, czyli takie wielkie, czarne teleportujące się i skrzeczące cholerstwo z długimi nogami i rękami. Żeby sobie uświadomić, jak toto wygląda, po prostu trzeba zagrać.

Jest też pytanie o zasadność czegoś takiego jak arsenał, ponieważ jako broni możemy użyć dosłownie wszystkiego. Możemy zabić krowę drzwiami. Możemy kopać w kamieniu zbożem. Możemy w końcu, co jest już osławione, bić drzewo ręką. Możemy wszystko.
Jednak z przedmiotów przeznaczonych i najszybciej uśmiercających to, co chce uśmiercić nas, mamy do dyspozycji miecz i łuk, oraz różnego rodzaju pułapki, które sami zbudujemy. Do ochrony służy nam zbroja z metalu, który sami sobie wykopiemy i przetopimy.

CO, DO CHOLERY, MOŻNA ROBIĆ W MINECRAFCIE?

Jest kilka rzeczy:
- farmić - możemy sobie zasadzić sadzonki na wcześniej przygotowanym polu, z nich uzyskać rośliny na pożywienie, a potem zasadzić sadzonki, które wypadną przy zbieraniu. Z czasem farma się powiększa, można dodać elementy automatycznego zbioru i tym podobne ficzerki ułatwiające prace.
- hodować zwierzaki - można zwabić dzikie zwierzęta i rozmnażać je w swojej zagrodzie przy użyciu zboża. Nie pytajcie jak. Potem można je zabić i mieć mięsko.
- kopać - kopać musi każdy, jeżeli chce mieć surowce. Po ziemią zespawnowane są ciągnące się w nieskończoność jaskinie, bogate w surowce i z których odkrywania można czerpać dodatkową frajdę.
- budować posągi/ budowle - na to jest oddzielny profil zwany "creative", gdzie masz nieskończoność wszystkich materiałów, ale w normalnym trybie budowanie sprawia większą, według mnie, przyjemność. Jak już pisałem, można robić wszystko.

Żeby wam to uzmysłowić może wrzucę kilka screenów:

Farma zboża.

Farma dyń. Kwadratowych dyń.

Trzcina cukrowa. Książki się z tego robi.

Jeden z pokoików w moim domu. Jeszcze nie skończony.

A to moja chałupa. Wieża po lewej jeszcze nie zrobiona, ale pracuje nad tym.

Magazynownia.

Moja chałupa z innej perspektywy. To małe, sześcienne pod wieżą, to sypialnia.

Przykładowa jaskinia. Quest 1 - znajdź rudę żelaza. Quest 2 - wymyśl jak się tam dostać i nie zginać. :)

Ogólnie uważam Minecrafta za grę bardzo udaną, ale to już chyba zdążyliście wywnioskować ze specyfiki opisu. Na prawdę polecam.

Bywajcie.

Przekręć swoją maskę...

2012-02-14T22:30:00.002+01:00

Ostatnimi czasy zdałem się na Was jako jedyne i niezależne źródło tematów i inspiracji. No i się tak złożyło, że się nie zawiodłem. Inspiracji dostałem pomiędzy przesłuchiwaniem kolejnych albumów Iron Maiden, kiedy to zapytany zostałem przez mojego przyjaciela co sądzę o tzw. "teorii masek".

Większość osób chyba wie, czym ta teoria jest, niezorientowanym wyjaśniam, iż chodzi o przekonanie, które zakłada, że inaczej zachowujemy się w różnych sytuacjach, inaczej w grupie osób, inaczej gdy jesteśmy sami. Ta teoria rodzi jedno podstawowe pytanie p.t. "Kiedy tak na prawdę jesteśmy sobą a kiedy nakładamy na twarz maskę - maskę zachowań, schematów, lub tego, co inni od nas oczekują, że zrobimy?" Sam wynik rozważań czasami może zatrważać, ponieważ zwyczajowo mówi się, że takiej maski nigdy nie ściągnęliśmy, aczkolwiek ja uważam, że jaki by on nie był, to można go o kant dupy potłuc. Zdecydowanie tak.

Oprócz tego, że sam jestem przeciwko filozoficznym rozprawkom nad sensem życia, to nie cierpię, kiedy sam wynik rozważań jest już z góry przesądzony, ponieważ ktoś sobie to tak wymyślił i ludzie to kupili. Nie mam pojęcia, kto jest autorem "teorii maski", ale popatrzcie - gościu zawarł wszystko w bardzo ogólnikowej tezie "zachowujemy się inaczej w różnych sytuacjach". Teraz każdy odniesie ten tekst do poszczególnych wydarzeń swojego życia i "BUM". Nie ma opcji, żeby nie przyznać racji autorowi, gdyż faktycznie inaczej będziesz się zachowywał wśród kumpli a inaczej na obiedzie u prezydenta. Nie ma opcji.

Wszyscy co wrażliwsi złapią się teraz za głowę i pójdą w pizdu "szukać tego właściwego siebie" nie widząc, jak bardzo dali się nabrać. Bo prawda jest taka, że żadnych masek nie ma, nie było i nie będzie. Maska to wymysł kogoś, komu chyba trochę brakowało pomyślunku i wciągnął o tą jedną kreskę za dużo. Moje oficjalne zdanie na temat zwolenników "teorii maski" jest takie, że najwyraźniej założyli ją sobie nie tak, jak trzeba i otwór na oczy wylądował im na brodzie.
No bo jak można nie widzieć i łudzić się, że rozważamy kwestie życiowe, tak na prawdę powtarzając to co jakiś typek wymyślił po kilku głębszych? No jak?

Jak już mówiłem, masek nie ma. Co więc powoduje owe "różne zachowania", które w istocie występują. Otóż powoduje je nasz charakter, nasza kultura i wychowanie. To prawda, zachowamy się inaczej, ponieważ tak nas ukształtowano i takie mamy geny. Ktoś może być aspołeczny i nie rozmawiać z nikim w szkole i pracy. Ktoś inny jest opryskliwy i gburowaty, ponieważ życie dało mu nieźle w kość. I kiedy tych dwóch ludzi się spotka potrafią przegadać cały dzień, ponieważ dorastali w jednej piaskownicy. I wiecie co? Zapewniam was, że w każdej z tych sytuacji Ci ludzie będą sobą.

Nie mam pojęcia skąd tak powszechna akceptacja teorii masek. Być może niektórzy aspirują do bycia nie wiadomo jakimi supermenami, ale nie mają na tyle samozaparcia, żeby się zmienić. Dlatego po prostu łatwiej jest im odrzucić swoje zachowania których nie akceptują i powiedzieć: "To nie ja, to moja maska, tak na prawdę jestem inny". Być może, nie wiem. Jedyna rada, jaką dla nich mam, to to, żeby przekręcili owe maski we właściwą stronę. Może wtedy zobaczą rzeczywistość trochę inaczej...

Bywajcie...

Nie wyrabiam.

2012-02-08T20:22:00.000+01:00

Tytuł chyba najlepiej oddaje to, co się obecnie tutaj wyprawia. Pech chciał, że mam nic innego niż maturę na karku i czasu wolnego mam, że tak to ujmę "niewystarczająco". A i napisanie czegoś od siebie w ogóle graniczy z cudem, ponieważ moja kreatywność z jakichś niewiadomych powodów się uszczupliła.Nie, żeby wcześniej było jej jakoś specjalnie wiele, ale sami wiecie, jak to jest. Czasami człowiek ma sobie zamiar strzelić w łeb, ale jak znam moje szczęście to i tak skończyłoby się na przestrzelonym policzku, jak to jest teraz ostatnio w modzie.
W ogóle mógłbym nie pisać tych słów tylko bezboleśnie zmienić charakter bloga z "lifestyle" na "news" i podrabiać pod onet.pl, pytanie tylko, kto by chciał to czytać. Na pewno nie ja.
Nic jednak nie poradzę, że zdawanie matury rozszerzonej z WOS-u dość mocno wypaczyło moje przyzwyczajenia. Co starsi czytelnicy pamiętają moje przemożne zdziwienie panem Obamą, kiedy to raczył sobie przyjechać do Polski. Teraz jednak z powrotem trzymam rękę na pulsie, co niestety negatywnie odbija się na wszystkich innych dziedzinach życia. Dodatkowo jest zima, co sprawia, że mam do wyboru trzy opcje.
Pierwszą z nich jest ciągłe pisanie o tym, jak piździ za oknem, oraz użalać się, że moim mieszkaniu nie jest o wiele cieplej.
Drugą - komentowanie życia sfer polskich z entuzjazmem godnym speakerów w radiu, którym raczej cienko wychodzi udawanie, że interesuje ich to, o czym nawijają.
W końcu ile można gadać o tej czy innej ustawie, prywatyzacji, czy wtopie tego czy innego polityka. No dobra, o tym ostatnim, faktycznie można mówić w nieskończoność, pytanie, czy z pasją. Bo ten blog, mniej lub bardziej, ale zawsze był tworzony z pasją. Dlatego też denerwowało mnie, kiedy nie mogłem nic wymyślić, kiedy nie miałem żadnych refleksji, oraz czułem, że się lekko wypaliłem.
Tu się pojawia trzecia opcja - chwilowe bądź ciągłe zawieszenie pisania. Pewnie wielu z was by się ucieszyło, ponieważ byłoby jednego gościa pieprzącego głupoty mniej. Jednak rozważam to na serio.
Pojawia się więc pytanie, jak długo miałby się ten stan wstrzymania utrzymywać. Wszak cały czas będę na, jak to określam, wydarzeniach stałych na blogu, czyli koncertach, filmach, i będą wychodziły płyty. W marcu na przykład w Warszawie pojawi się Rise Against oraz Hunter a w czerwcu odbędzie się kolejny już Sonisphere. W maju natomiast ma wyjść długo oczekiwany przeze mnie album Sabatonu czyli Carolus Rex, o którym nie mogę nie napisać, z takiego prostego względu że będę czuł wtedy pewien niedosyt, który rozsadzi mnie od środka.
Tak mniej więcej przedstawiają się wszystkie moje wątpliwości, na prawdę chcę pisać, a nie chcę pisać pierdów pod tytułem "wstałem rano i zjadłem smaczne śniadanie". Dlatego może po raz pierwszy postaram się zdać na łaskę osób, które to czytają. Jeżeli ktokolwiek ma ochotę przeczytać moją opinię na dany temat, to można mi go podrzucić na facebooku. Nie musicie się oczywiście do niczego zmuszać. Ja się nie obrażę. Jeżeli miałby to być ostatni post, to chciałbym podziękować wszystkim, którzy mnie wspierali swoimi komentarzami, szczególnie na facebooku, czyli wytrwałym komentatorkom Kasi Grzechowiak i Agnieszce Zduńczyk. Osób jest oczywiście jeszcze kilka, ale im podziękuję osobiście. Trzymajcie się ciepło, i oczywiście - Bywajcie.

Patrzcie państwo

2012-02-01T19:50:00.001+01:00

Kiedy drugiego października powiedziałem, że dobijamy do 100.000, miałem przed oczami wizję czekania do usranej śmierci. Wy zdecydowaliście jednak inaczej. Dzięki wielkie. Pytanie, do jakiej liczby teraz będziemy czekać? 200.000? Challenge accepted.
Dodatkowo macie filmik wrzucony przez gamera o ksywie Rojo. Zastanawiałem się, kiedy ktoś powiąże te dwie ksywki. Włączcie sobie na 10:42. Aha, i nie zajmuję się grami. No może troszeczkę :).

Bywajcie

ACTA, ACTA, ACTA, ACTA....

2012-01-30T00:28:00.000+01:00

Ogłaszam koniec miesięcznej żałoby. Oficjalnie można zacząć się radować z mojego powrotu z miesięcznej abstynencji od pisania bloga. Wyjechałem. Byłem na takim zadupiu, że nawet Cejrowski by się tam zgubił. No i jak to na zadupiu bywa, cienko było z dostępem do sieci. Moim oknem na szeroki świat był internet w smartphonie (chciałbym z tego miejsca pozdrowić i podziękować sieci plus za full zasięg nawet w takiej dziczy). I co nie wszedłem gdziekolwiek, to walono i trąbiono o jednym. O ACTA.

To uosobienie wszelkiego zła na świecie, ten czat i diabeł wcielony dostał podpis Polski dnia dwudziestego szóstego stycznia. I nikt nic na to nie poradzi. Miałem to szczęście, że stałem z boku i nie dotarła do mnie pierwsza fala nienawiści internautów. Dlatego mogłem spokojnie ocenić obie strony, ich argumenty za i przeciw. Niestety wyszło mi, że obie strony są głupie, i trwają w swojej beznadziejnej głupocie.

Gdybym miał teraz rozsądzić spór pomiędzy protestującymi a twórcami ACTA, to rozstrzygnąłbym go na korzyć internautów, ponieważ debilizm ustawy wzniósł się na wyżyny.
Po pierwsze, nie da się kontrolować CAŁEGO internetu. Wyobraźcie sobie, jak to by wyglądało w samej Polsce, gdzie mieszka 40 mln ludzi w tym 20 mln z dostępem do sieci. Na razie nie mamy i nie zapowiada się, żeby stać nas było w najbliższym czasie na systemy teleinformatyczne, pozwalające kontrolować każdego użytkownika. Poza tym, taki system to nie dżem z Biedronki, i nie jest robiony przez sto firm, więc to na kilometr wali lobbingiem.

Po drugie, ACTA wygląda mi na reakcję policjanta z refleksem szachisty. W swoich założeniach ma ochraniać branżę artystyczną przez nagminnymi kradzieżami. Nawet byłbym za, ale tylko wtedy, jeżeli wprowadziliby to dwadzieścia lat temu, kiedy rodził się internet, jaki znamy. Przez cały ten czas politycy artystów mieli w dupie, dopóki ktoś się nie skapnął, że może na tym zarobić. Szkoda tylko, że w międzyczasie twórcy obronili się sami. Weźmy na przykład muzykę. Artyści potrafili zadbać sami o siebie i stwierdzili, że skoro nie da się powstrzymać wycieku materiałów do sieci, to trzeba to zrobić tak, żeby na tym skorzystać i przenieśli źródło swoich zarobków z płyt na koncerty, organizując coraz dłuższe i gęstsze trasy, a materiały a rozpowszechnianie materiałów w internecie zaczęli traktować jako darmową reklamę. Przecież nie kto inny, niż zespół Metallica, wrzucił całą swoją płytę do sieci dając ją fanom tak na prawdę ze free. Inna sprawa, że ta płyta to straszne gówno i nawet taka reklama nie podziałała, ale pomysł się liczy.

Pomyślcie teraz, że takiej darmowej reklamy zabraknie? I co będzie? Ceny płyt pozostaną niezmienione, ponieważ wytwórnie swojego nie oddadzą, ludzie przestaną chodzić na koncerty, chociażby z tego powodu, że płyt większości fajnych zespołów po prostu NIE MA w sklepach i dochody muzyków polecą na łeb, na szyję.
Po trzecie, jeżeli ACTA rzeczywiście miałoby funkcjonować w kształcie, jaki jest obecnie to ja żądam, aby dostęp do sieci był bezpłatny. Czemu? Ponieważ ta umowa zrobi z internetu miejsce, w którym ani trochę nie będzie chciało się przebywać. Człowiek będzie miał wrażenie bycia obserwowanym. Zupełnie jak...w więzieniu. A nie zapłaci, żeby poczuć się jak w więzieniu. Zastanawiam się, co za cymbały układały to wszystko...

Inna sprawa, że protestujący przeciw też nie są bez winy i parada śmieszności trwa i po tej stronie barykady. Bardzo podoba mi się pomysł z pisaniem do posłów, na których się głosowało i pewnie bym tak uczynił, gdyby nie fakt, że wyjechałem i o całej akcji dowiaduję się dopiero teraz. Natomiast z politowaniem patrzę na mnożące się jednoosobowe manifestacje pod tytułem [w nawiasie kwadratowym dopisałem swoje przypisy]:
-"Jeżeli jesteś przeciwko ACTA to roześlij ten filmik do znajomych/ wrzuć na facebooka [i przy okazji nabij mi pierdyliard wyświetleń]"
-"Jeżeli jesteś przeciwko ACTA to zmień swoje zdjęcie profilowe na maskę Anonymous/ dołącz do grupy na facebooku [niech wszyscy zobaczą, jaki z Ciebie debil]"
-"Jeżeli jesteś przeciwko ACTA to wklej ten tekst gdzieśtam [żebym się jarał, że puszczam łańsuszek]"
Takie zachowania, rodem z "naszej-klasy" plenią się po całym polskim internecie jak zaraza. Ale to nie jedyna rzecz, która mi się nie podoba.

Jestem zdecydowanie przeciw pokładania całej nadziei w hakerach, o których nic nie wiadomo i którzy już raz zdążyli mi zaleźć za skórę. Teraz robią to ponownie, ponieważ atakowanie stron rządowych, jakkolwiek nie byłyby one źle zabezpieczone, to w pewnym sensie dawanie sygnału, że ma się do czynienia z przestępcami, więc wprowadzanie ACTA jest zasadne. Według mnie nie tędy droga.

Same protesty na ulicach byłyby dobrym pomysłem, gdyby nie kilka osób, które zamieniły to w zlot debili trzymając transparent pt. "Bede grau w gre" lub "hasło nawołujące do protestu". Wszystko to jest zabawne, kiedy się na to patrzy, ale gdybym ja był premierem i widział takie transparenty, to pomyślałbym, że ktoś tu się przyszedł dobrze bawić. Taki protest to protest ludzi niepoważnych. Efekty sami widzimy. ACTA została podpisana i na razie jedyna nasza nadzieja w największym socjaliście naszych czasów - Unii Europejskiej. nie mam bladego pojęcia, jak sprawy potoczą się dalej, mam szczerą nadzieję że umowa ACTA upadnie. Jeżeli nie, to zapinajcie pasy moi drodzy internauci, ponieważ internet znalazł się na sporym zakręcie i nie wiemy, co za nim jest.

Bywajcie!

Quo Vadis facecie?

2012-01-07T01:04:00.000+01:00

Dobra, to może najpierw kilka słów w kwestii wyjaśniającej. Jak niektórzy wiedzą - jestem na urlopie. Urlopem nazywam czas, w którym odpoczywam od pisania bloga, ponieważ mam albo za dużo na głowie, albo napada mnie czas bezrefleksyjny, czyli nie mogę wymyślić niczego, co jakkolwiek miałoby ręce i nogi. Odpoczynek pozwala mi się zregenerować i pozbierać pomysły, żeby to, co piszę, miało ręce i nogi. Na razie nie zapowiadam szybkiego powrotu z tegoż urlopu, ponieważ ciągle nie czuję się na siłach, aby pisać tak jak przedtem, a za tydzień wyjeżdżam z Warszawy na dwa tygodnie, więc pisać nie będę absolutnie nic. Dlatego też styczeń ogłaszam "Miesiącem Żałoby" na blogu, ponieważ wszystko wskazuje na to, że w najbliższych dniach będzie to miejsce całkowicie wymarłe. Jedyny ruch, jaki pojawi się z mojej strony to najpewniej będzie mój fan-page, na którym jest nieco ponad dwadzieścia osób, ale na którym można ze mną normalnie pogadać, do czego zachęcam.

Dobra, tyle sprawy organizacyjne, temat lekcji na dziś to jeden mój wniosek, do którego doszedłem jadąc tramwajem w pewne słoneczne, ciepłe, grudniowe popołudnie. Otóż, jak wszyscy wiemy, mnożą się nam zastępy facetów, którzy wyglądają i zachowują się, jakby byli, nie oszukujmy się, gejami. Osobiście miałem zawsze takich w pogardzie, ale patrząc na przestrzeń wieków, to właśnie w chwili obecnej przestałem się takim facetom dziwić.

Cała ta zabawa ze spodniami-rurkami, bluzeczkami, torebkami, arsenałem kosmetyków oraz zachowywaniem się jak piętnastolatka z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej wynika tak na prawdę z tradycji. Kiedy spojrzymy w przeszłość, to przynajmniej mi rysuje się jasny obraz sytuacji. Smutną prawdą dla mnie jest to, że przez wieki MĘŻCZYŹNI byli bardziej podatni na modę niż kobiety. Wszystko przez to, że chcąc się im przypodobać, robili różne, z dzisiejszego punktu widzenia - upokarzające, rzeczy.

Bo czy upokorzeniem nie byłoby dla was ubranie się dziś w strój uznawany za modny w napoleońskiej Francji? Eleganckie pumpy i pludry używane w tamtych czasach były równie męskie co różowe Deawoo Tico w kwiatuszki i jednorożce. A mimo to były noszone, uznawane za szczyt elegancji i szyku. Mógłbym tak przelecieć przez wszystkie epoki, tylko pytanie, czy jest sens, ponieważ wniosek jest jeden - niezależność facetów to tak na prawdę mit, ponieważ jesteśmy uzależnieni od gustów i widzimisie kobiet, które jak wiadomo, często same nie wiedzą czego chcą. Dziś, w dobie powszechnej globalizacji, gdzie nie ma jednego określonego schematu, potworzyły się subkultury, które bardziej niż dla obowiązującego szyku, ubierają się by okazać przynależność do danej społeczności. Jednak pewien fakt pozostanie faktem - jeżeli jeszcze kiedyś tak będzie, że płeć piękna wymyśli sobie kanon urody, to wrócimy do czasów w których wszyscy popylali ubrani tak samo. Z prędkością błyskawicy.

Dlatego mam do wszystkich kobiet, a w szczególności tych, które teraz uznają wygląd "na Biebera" za tak męski, że ledwo co stoją na nogach. Jeżeli będziecie wymyślały coś nowego jako swój przyszły wzorzec piękna, to weźcie się dwa razy zastanówcie, czy my na prawdę chcemy to nosić.
Bywajcie.

Recenzja gry Assassin's Creed: Revelations

2011-12-30T21:56:00.000+01:00

No dobra, przyznam się otwarcie. Przez Święta się opierdalałem. Nie myślałem, nie pisałem, nie miałem żadnych koncepcji nawet, co i o czym napisać. Nie przejmuję się tym za bardzo, bo chyba właśnie na tym polega magia tego czasu. Leżeć, jeść i znów leżeć. I choć nażarłem się jak świnia, to powiem Wam, że na złość wszystkim dziewczynom, które to czytają - zważyłem się przed i po Świętach. Nie było dekagrama różnicy.

Ale nie o tym chciałem napisać. Jako podarek od przyjaciółki dostałem właśnie Assassina. Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z czymś podobnym, dlatego do rozgrywki podszedłem z dużym dystansem. Oczywiście słyszałem już w mediach o tej serii i zawsze chciałem w nią zagrać, ale jakoś nie było ku temu okazji. No ale jedziemy.

Nie grałem w poprzednie gry, ale myślę, że już wiem, o co biega w Assassinie. Wiem, że grając w czwórkę, zaczynam fabułę od dupy strony, ale jakoś zdążyłem się połapać kto jest kim. Fakt faktem, to jest najbardziej pogrzana fabuła od czasów Cryostasis, ale uwierzcie mi - tamtą grę niesamowicie trudno by było przebić. Żeby to zrobić naszą postacią musiałby być Jarosław Kaczyński w roli tajnego agenta próbujący zabić wielkiego, pomarańczowego ślimaka, rzucając w niego kremówkami.
Tak, tak, zapomniałem wziąć porannej dawki, wiem.

Jeżeli jednak postaramy się zignorować zagadnienia fabularne, a skupimy się na tym, co się dzieje w czasach Assassinów, to mamy całkiem zgrabną historyjkę uzasadniającą, czemu musimy zapieprzać po całym mieście w te i nazad. Mamy do zdobycia kluczę, które pozwolą nam otworzyć sekretną bibliotekę. Żeby znaleźć kluczę potrzeba księgi, żeby znaleźć księgę trzeba wybić pół armii Templariuszy. Zdecydowanie taki układ wątków zapewnia nam na prawdę dużo rozrywki przez cały czas trwania gry.

To, co mnie pociągało w tej grze najbardziej, to swoboda, jaka tam panuje, oraz miasto. Do tej pory, kiedy ktoś mi mówił o grze na dużej powierzchni, to przed oczami stawało mi pikselowate GTA SA, w którym co prawda były trzy ogromne miasta, ale wszystko było kwadratowe, praktycznie wyludnione, ze znikomą możliwością interakcji. Assassin jest znany z pięknych krajobrazów, więc i tym razem programiści nie zawiedli. Po wielkiej mapie Bizancjum aż przyjemnie się skacze.

Jednak patrząc z perspektywy czasu, to Assassina można podsumować jednym zdaniem - wolność, której nie jesteśmy w stanie wykorzystać. Nie chce się chwalić, ale pod koniec rozgrywki ciągle miałem nieodkryte pół miasta, a dwa ośrodki Templariuszy zostały przejęte przez czysty przypadek, ponieważ kapitan sam mi podszedł pod nóż. To samo z pomocnymi nam Assassinami - pod koniec miałem ich 10 z czego jednego na poziomie "Mistrza Assassinów i nie wysyłałem ich nigdzie indziej, niż do pierwszej na mapie Aleksandrii. Moje "wpływy w Bizancjum" nigdy nie sięgnęły poziomu piętnastu procent. Jeżeli już jesteśmy przy wadach, to za pomysł wprowadzenia minigierki pod tytułem "obrona kryjówki" powinni kastrować tępym nożem. Ale...

Ze mną jest tak, że jeżeli jestem zatwardziałym fanem czegokolwiek, to jakikolwiek obiektywizm odchodzi w sina dal. Tak jest i tym razem. Po Revelations stałem się miłośnikiem serii, co dobitnie obrazuje fakt, że jutro przyjeżdża do mnie kurier z paczką z pierwszą częścią Assassin's Creeda, ponieważ za wszelką cenę chcę sie połapać, o co w tej fabule chodzi.

Jeżeli coś mógłbym jeszcze zarzucić całej produkcji, to chyba tylko to, że gra jest za łatwa. Nie czuję się jeszcze na tyle zajebisty, żeby wykańczać całe armie, a z tym mamy de facto do czynienia w czwartej części gry. O pozostałych elementach nie ma w zasadzie co pisać, ponieważ stanowią one esencję tego, co w grze najlepsze. Wspomniana świetna grafika, rozwój postaci, zmiana techniki przy zmianie typu broni, sławna szermierka i cała ta otoczka zajebistości związana z byciem Assassinem.
Niestety nie jestem w stanie nic więcej napisać, ponieważ zaraz sylwester, więc trzeba się ogarniać.

Buziaczki i bywajcie.

Mam coś dla Was.

2011-12-23T23:29:00.000+01:00

Nie ukrywam, że to, co poniżej macie jest zainspirowane poczynaniami niejakiego ogrodnika.januarego, z blogu Applefobia. Zgromadził on w formie e-booka wszystko to, co spłodził w 2010 roku. Było by całkowicie miło i przyjemnie, gdyby nie to, że gościu żąda za swoje dzieło 16 zł. Dla mnie jest nie do pojęcia płacić za coś, co mogę mieć za darmo wklikując kilka odpowiednich fraz w wyszukiwarkę.
Dlatego ja też postanowiłem zrobić coś podobnego, zebrałem wszystkie moje posty z mijającego roku i wybrałem najlepsze, subiektywnie najciekawsze oraz te, do których mam sentyment i do których lubię wracać. Nie mam zamiaru żądać za to ani grosza, ponieważ sam bym za to nie zapłacił. Pozycja dużo chudsza od pierwowzoru, ponieważ zawiera tylko 75 stron i waży nieco ponad 2 MB.

Jeżeli ktoś byłby zainteresowany, może po prostu napisać maila z prośbą, i swojego e-booka dostanie. Wesołych Świąt. Bywajcie :)

Przepraszam...

2011-12-23T21:20:00.000+01:00

Ktoś kiedyś powiedział, że atmosfera Świąt jest niepowtarzalna, że nie ma drugiej takiej pory w roku, kiedy cały świat skupiony jest tylko i wyłącznie na tym jednym wydarzeniu. Tak to prawda.
Jednak prawdą jest też, że Święta jakie serwuje nam dzisiejsza rzeczywistość są jak najbardziej powtarzalne, na wskroś przeciętne i do cna przewidywalne. Co roku mamy dokładnie te same, obcykane na pamięć hasła, te same, niezmienione dekoracje w sklepach, ludzi, którzy z wymuszonym uśmiechem oferują to czy tamto w promocji. W końcu mamy przecież Święta.
Święta, które będą takie same, jak rok temu, i dwa i trzy lata temu, oraz dokładnie takie same jak te następne. Będą nas wkurzały dokładnie te same rzeczy i będziemy wykonywać dokładnie te same czynności co rok temu, powtarzalnie, mechanicznie, nazywając monotonie tradycją, powoli wyzbywając się z jakiejkolwiek refleksyjności, czym właściwie jest dany nam czas.
W mojej opinii, w zupełnie świeckim znaczeniu, powinien być to czas, który powinniśmy spędzić w gronie najbliższych, przystopować życie, zawiesić na kołku wszystkie ważne sprawy i zrobić coś innego, niż tylko kursowanie praca-dom-praca-dom. A przede wszystkim, jest to czas, który mamy spędzić przyjemnie. Dlatego bardzo, ale to bardzo chciałbym przeprosić wiele osób, które mogą być urażone moim zachowaniem.

Przepraszam wszystkich, że zamiast pastorałek i kolęd z mojego radia lecą Iron Maiden.
Przepraszam, że zamiast przyozdabiać dom w jakieś świecące, chińskie pierdoły, po prostu go posprzątałem, a resztę czasu postanowiłem grać na basie.
Przepraszam, że zamiast ze smakiem mandarynek te Święta będą mi się kojarzyły ze smakiem kanapki z Subwaya, którą zjadłem pierwszy raz w życiu i gdyby nie było tam tak drogo, to jadałbym tam częściej.
Przepraszam, że denerwują mnie kolędy, czyli pieśni o charakterze stricte religijnym, puszczane z pierdzącego głośniczka w hipermarkecie, wiszącego obok tablicy "przecena".
Przepraszam, że staram się do minimum ograniczyć tradycję i powtarzalność, spędzając pierwszy i drugi dzień świąt w gronie bliskich, a nie na dorocznym rodzinnym zjeździe.

I wiecie co? Mam dla was jedno, jedyne życzenie, które, mam nadzieje, że komuś się spełni. Może właśnie Tobie? Życzę wam, żebyście te Święta spędzili inaczej. Żebyście za dziesięć lat mogli powiedzieć: "Tak, to wtedy się stało.". Życzę wam wyrwania się z szablonowości, w którą wszystkich nas wepchnięto. Życzę wam, żeby czasami patrzono na was jak na debili lub szaleńców. Bo tak patrzy się tylko na ludzi wielkich, lub bezgranicznie szczęśliwych. Trzymajcie się ciepło.
Bywajcie.

Gra na długie, zimowe wieczory

2011-12-21T22:58:00.002+01:00

Wciąga jak cholera
Zagraj w Doodle God 2

Recenzja Jelonek - Revenge

2011-12-20T14:49:00.002+01:00

Jakoś ostatnio rzadko kiedy mam czas i chęci, żeby cokolwiek napisać. Dlatego, kiedy owe chęci i czas się pojawiają, to warto by naskrobać słów kilka. Dlatego dziś recenzja drugiej płyty pewnego znanego rogacza, płyty której jeszcze nie mam osobiście, ale została ona przeze mnie sprezentowana i miałem okazję jej już wysłuchać i pewnie w niedługiej przyszłości ja nabędę.

Przyznam się, że nie znałem dotąd ani jednego dzieła Jelonka poza Hunterem. Właśnie nadarzyła się okazja nadrobić tę zaległość, i z tej okazji skorzystałem. Nie miałem wcześniej styczności z wydawnictwami stricte instrumentalnymi. Dziwiły mnie one, ponieważ myślałem, że utwór bez wokalu jest utworem niepełnym. Byłem w błędzie. Jelonek pod pewnym względem ruszył z posad moje postrzeganie muzyki. Po pierwszym przesłuchaniu nie wiedziałem jak się czuć. Po piątym cały czas uważam, że to jakaś czarna magia. Ale o tym zaraz.

Sama okładka jest wykonana w bardzo ciekawy sposób, przez Mystic Producion, czyli tej samej wytwórni, co Hunter. Okładka jest rozkładana na czworo i w miejscu, gdzie powinna znajdować się książeczka, która w tym wypadku nie ma racji bytu, widnieje przekrój mechanicznych skrzypiec z wierzchu okładki. Co jest warte uwagi, to podpisy które stanowią wyśmienitą grę słowną i są awangardą, odejściem od tradycyjnych, nudnych okładek na płyty. Po zobaczeniu tego już wiedziałem, że to nie będzie po prostu kolejny krążek.

1. Violmachine
2. Cockroaches Empire
3. Owl's Pathetic Song
4. Wolfred
5. Mad Toad
6. Magic Night In The Slaughterhouse
7. Romantic Revenge
8. Sabre Dance
9. Old Sorrow
10. SchizaFerret
11. Harmattan
12. Cementery Woodpeacker - Promised Kadish
13. Lord Mantis Dilemma
14. Quiet Passing

Nie mam pojęcia, co jeszcze mógłbym napisać tytułem wstępu o Revenge, więc może zacznę od "Szkrzypcomaszyny", gdzie jesteśmy witani mocną gitarą, zaraz potem jednak skrzypce przejmują linię melodyczną wokalu. Jest to według mnie utwór dążący jeszcze w stronę klasycznego pojmowania, czyli dwie "zwrotki" plus refren, a nawet można tam rozróżnić coś na kształt solówki. W każdym razie jesteśmy witani mocą i na wstępie daje się nam do zrozumienia, że tutaj rządzą skrzypce. Kiedy się to skończy wchodzimy do "Imperium Karaluchów", które cholernie działa na wyobraźnie. Wstęp kojarzy mi się z tańcem arabskim, ale zaraz potem widzę przed oczami setki tysięcy małych nóżek biegających w te i nazad.
W ogóle może warto w tym momencie nadmienić, że ta recenzja to będą w większości moje odczucia i wyobrażenia, ponieważ nie znam się na kunszcie gry na skrzypach, tak samo jak nie znam się na żadnym innym kunszcie. Płyta natomiast mocno działa na wyobraźnię, szczególnie, gdy zasugerujemy się tytułem.
Kontynuując naszą podróż słyszymy "Sowie lamenty". Czy rzeczywiście tak jest? Zawodzenia, i owszem, da się usłyszeć, ale czy są one sowie, tego nie wiem. Wiem, że kawałek ma podniosły charakter i jeżeli do czegoś co znam miałoby mu być po drodze, to myślę, że do "Electric Funeral" Black Sabbath'u. Pozostając w kręgu zwierząt leśnych nadchodzi bliżej niezidentyfikowany "Czerwony Wilk" . Początek - trochę jak z Wiedźmina, muzyka delikatnie się skrada, by przy wejściu perkusji i gitary uderzyć. Mimo iż można to zaklasyfikować jako balladę, to ma to w sobie więcej energii niż wszystkie kawałki Lou Reeda z płyty Lulu razem wzięte. I nagle, ni z tego, ni z owego, nie mamy już wilka ale jakąś "Szaloną Kreaturę". Utwór, w którym Jelonek wykorzystał ten sam efekt co w utworze "Wyznawcy" Huntera, przez co człowiek najpierw łapie lekką zwiechę próbując sobie przypomnieć, gdzie już to wcześniej słyszał. Sam utwór z początku to klasyka trashu z wiodącymi skrzypcami, czyli to, co jelonki lubią najbardziej. Nosem wyczuwam rzeźnię na koncertach. Akurat tak się złożyło, że "Magiczna noc w rzeźni" to nasz kolejny tytuł. Najpierw coś się skrada i mamy najlepsze kino grozy do słuchania. Potem to bliżej nieokreślone coś zamienia się w mocne uderzenia i werble, niczym na paradzie, po czym przyspiesza, przyspiesza, przyspiesza, przerwa, przyspieszaaaaaa........
Utwór jest niesamowicie szybki i pod sam koniec wysadza z butów. Z resztą ja mu się nie dziwię. Ale teraz nadstawcie uszy, oczy, czy co tam macie. "Romantyczny Rewanż" to najlepszy utwór na tej płycie. Bez użycia szybkich gitar i skomplikowanych technicznych zagrywek ala Megadeth ten utwór wyniósł mnie na szczyty gór, na bezkresne łąki i w przestworza niebios. i to w ciągu niecałych pięciu minut, bez narkotyków. Z tego bije tak niesamowita energia, która trafiła do mnie tak, jak od wieków nic innego. Utwór jest niesamowity, jest spójną całością i ma się tą świadomość, że oto ktoś stworzył coś bliskiego doskonałości. A Ty tego słuchasz. Ciarki mi przeszły. Po obowiązkowym pięciokrotnym zgwałceniu przycisku "restart" możemy ruszać dalej. I tu zaskoczenie. Cover Arama Chaczaturiana, czyli "Taniec Szabli". Oczyma duszy widzę scenę na przystanku Woodstock, a pod nią gigantyczny młyn. Kurz leci, a wśród tego wszystkiego stoi Jelonek próbujący przepiłować swoje skrzypce.
"Stary Smutek". Czy w końcu będziemy mieli do czynienia z czymś, co oprócz zmuszania do wysilenia wyobraźni nie wyśle nas przy okazji w kosmos? Tak jest. "Old Sorrow" to bardzo klimatyczna balladka pozwalająca wygrzebać się z fotela, w który wcisnęło nas osiem poprzednich kawałków. Ale jazda jeszcze się nie skończyła. Kolejnego tytułu nawet nie potrafię przetłumaczyć, ale schizowy to on jest. "SchizaFerret" kojarzy mi się z początku z muzyką rosyjską, a potem z improwizacją na skrzypce. Jeżeli odgłosy fretki wydaje niejaki Michał J. to od dziś nie staję koło niego przy barierce. Końcówka dziwnie przypomina melodię z Pokemonów z Gameboya z Lavender Town. Jak nie wierzycie to sprawdźcie. Ale na tym schiza się nie kończy. Nie wiem czym, lub kim, miałby być tytułowy "Harmattan" ale strasznie mlaszcze, co słychać na początku, melodia jest trochę podobna to tego, czego doświadczyliśmy w czasie pobytu w "Imperium Karaluchów". Po kilkukrotnym przesłuchaniu stwierdzam, że to mlaskanie rozprasza i denerwuje, więc ktoś tu chyba przesadził. No nic, jedziemy dalej. "Cmentarny dzięcioł" to znów wolniejsza kompozycja, ale bardzo klasyczna i bardzo podniosła. Czy dużo ma wspólnego z dzięciołem? Chyba nie. Nie wiem też, o co mogło chodzić Jelonkowi z obiecaną modlitwą Żydowską - Kadish'em. Utwór dodatkowo urywa się trochę za wcześnie i zbyt gwałtownie.
"Dylemat Pana Mantis"z wstępem najpierw na szarpanych strunach skrzypiec, potem ostrym przejściem do gitar burzy wszelki spokój i jest kontynuacja trashowego nurtu. Melodia szarpanych strun skrzypiec pojawia się jeszcze w środku i z racji że zupełnie tam nie pasuje, to jest dokładnie na swoim miejscu, ponieważ wyrywa słuchacza z utartego przyzwyczajenia do ciągłości i jednostajności formy utworu.
Nagle nasza opowieść się urywa, ponieważ "Ciche Odejście" jest już ostatnim kawałkiem z płyty. Jest dokładnie taki, jaki go opisują. Cichy, spokojny, powtarzający motyw płynie, płynie, aż zupełnie wygasa. Tu płyta się kończy. Zapada cisza.

To już koniec naszej przygody z Jelonkiem i "Revenge". Z płytą, która podziałała na wyobraźnię i która kilkoma dźwiękami wskoczyła u mnie na szczyt. Czy mam jej coś do zarzucenia? Absolutnie nic. Jednak nie ma płyty z samymi genialnymi utworami. Dlatego też myślę, że gdyby Jelonek wybrał i nie wypuszczał wszystkich czternastu, a dajmy na to - 9 najlepszych, to nie byłoby ryzyka, że muzyka się osłucha. to moja rada. Płytę jak najbardziej polecam. I widzimy się na koncercie. Bywajcie.

Chciałoby się rzec: "A nie mówiłem?".

2011-12-15T09:37:00.000+01:00

Miłościwie Nam Panujący Premier Tusk wygłosił na dwa tygodnie przed końcem polskiej prezydencji opinię o niej. Pół biedy, jakby to zrobił u nas w kraju, mniejszy wstyd, ale ten wziął, i pojechał z tym do Brukseli. Nie, żebym miał coś przeciwko Tuskowi, ani samej prezydencji, ale faktem jest, że skoro przez ten czas naszym największym dokonaniem była pomoc we wsadzeniu za kratki białoruskiego opozycjonisty, to nie jestem pewien, czy jest się czym chwalić. Doskonale pokazuje to też stan osobowy europarlamentu w chwili przemówienia, bo wyglądał jak podczas przerwy między posiedzeniami, a nie, jak gdyby przemawiał premier jednego z krajów członkowskich.

Nawiasem mówiąc to myślę, że gdyby zamiast Tuska stał tam Sarkozy albo David Cameron, to ów skład nie byłby tak lichy.

Prawdą jest, że przez te pół roku Polska nie zrobiła właściwie nic, ale nie dlatego, że zrobić nie chciała, tylko dlatego, że zrobić nie mogła. Prezydencja w Unii to farsa a kraj który ją dzierży nie ma żadnej realnej władzy. Władzy nie ma też Miłościwie Nam Przewodniczący Buzek razem z parlamentem, bo gdy przyszło co do czego, to o Unii decydują Merkel z Sarkozym. Ale to jest już temat na zupełnie inną historię.

W myśl tego, co powiedziałem, politycy nagle zmienili swoje nastawienie do przewodniczenia unii. Nagle i niespodziewanie jak jeden mąż przyznali, że kompetencje prezydencji są tylko na papierze, czyli dokładnie to, o czym pisałem pół roku temu stwierdzając, że cała prezydencja to kit do kwadratu. Teraz wszystko zmierza ku końcowi i pozostaje mi tylko: "A nie mówiłem?"

Jednocześnie zaraz odchodzi ze swojego stanowiska Buzek i w którejś ze stacji telewizyjnych padło stwierdzenie, że "tak polskiego okresu w Unii już nie będzie". Czy to oznacza, że teraz każdy brak działań będziemy tłumaczyć "niesprzyjającymi warunkami" i waga prezydencji znów urośnie do niebotycznych rozmiarów? Pewnie tak, aż do momentu, gdy wybór znów padnie na Polskę.

Bywajcie.

Rojó na koncercie Huntera - Klub Tabu 2011

2011-12-13T11:07:00.000+01:00

To już czwarty koncert tej grupy na którym byłem w przeciągu nieco ponad roku. Jeżeli sytuacja będzie się rozwijać dalej w takim tempie to niedługo relacje z koncertów będą się składać praktycznie z samych wyliczeń. Pierwszy z nich to niesamowite, XXV urodziny bandu, później był Sonisphere, a dwa miesiące temu - koncert w Stodole. Hunter zawsze dawał niesamowite show, więc liczyłem, że i tym razem nic się pod tym względem nie zmieni. Ale po kolei.
Na samym początku powiem, że Klub Tabu ma u mnie dużego minusa. Rozumiem czekać 10, 15, a nawet dwadzieścia minut po czasie na otwarcie drzwi, ale trzymanie ludzi przez godzinę w minusowej temperaturze to przegięcie. Wkurzał się na to nawet stojący obok nas wokalista Lostbone - zespołu, który miałem okazję usłyszeć jako main support Huntera w Stodole. Ogólnie wtedy nie wyraziłem się o nim zbyt pochlebnie.

Trzeci zespół, choć tak różny od drugiego również nie zachwycił. Choć było to klasyczne wyobrażenie death metalu, to dupy nie urywało. Jedyne, co byłem w stanie zrozumieć, to "kurwa" wplatana w angielski tekst. Ogólnie Lostbone, bo tak się nazywa, to klasyczny zespół od "zapierdalania" a nie melodycznej i sensownej gry. Dlatego właśnie byłem na nie.

Po krótkiej konwersacji stwierdzam, że gościu jest na prawdę fajny, ma poczucie humoru i da się zrozumieć co mówi, o ile akurat nie śpiewa.
Cała ta sytuacja nie zmieniła jednak faktu, że dalej staliśmy na mrozie i odmarzały nam dupy.

W końcu jednak mas wpuścili. Sam klub nie był duży. Właściwie to był tam bar, kilka krzeseł, jakiś stół, a z lewej strony jakieś trzydzieści metrów kwadratowych miejsca. i ustawione barierki. Żadnego zaplecza, kulis, niczego. Drak z ekipą stali sobie przy barze i gadali jak gdyby nigdy nic. Jako że był to drugi koncert to wszystkich obecnych na samym początku była garstka, więc atmosfera - zajebiście kameralna. Każdy mógł sobie podejść, porozmawiać, zrobić zdjęcie. Jako że weszliśmy pierwsi i jakimś cudem udało nam się znaleźć szatnie, to spokojnie spacerowym krokiem podeszliśmy do barierek. Była nas szóstka i zajęliśmy ich całą szerokość.
Pierwszym i jedynym supportem była Licorea - zespół na który tego dnia uwzięło się fatum, ponieważ jego występ był bardziej przepełniony failami niż jakikolwiek inny. Pierwszy wydarzył się, zanim jeszcze zaczęli grać. Tak, miarowe, głośne tykanie metronomu może jednoznacznie zmienić nastawienie do bandu. No dobra, ale grają. Grają, może nie jest to mój ulubiony gatunek, ale się to nawet kupy trzyma. Wystarczył jednak jeden mocniejszy ruch ręką i oto mikrofon pozostał w ręce wokalisty, a kabel poleciał w bliżej nieokreślonym kierunku, lądując w końcu na moim bucie. Po szybkiej akcji z użyciem taśmy klejącej i zębów udało się go (mikrofon, nie mój but) przywrócić do stanu używalności. Jednak piętnaście sekund po tym wokalista był chyba jeszcze pod wrażeniem, ponieważ cofając się nie zauważył perkusji, co spowodowało że przywitał się z podłogą. Jakoś jednak udało się im dociągnąć cztery kawałki bez większych rozjazdów. Piątego nie zaczęli, gdyż z tego co widziałem, wiodącemu wioślarzowi spalił się efekt podłogowy, co oznajmił wymownym pieprznięciem gitary o ziemię i zejściem ze sceny.

Ale w końcu wszedł Hunter. Z każdym koncertem lubię ich coraz bardziej. Według mnie nikt nie potrafi tak bawić się słowem jak Drak'u. Nie można mu zarzucić braku inwencji twórczej ani tego, że nie potrafi rozbawić publiki. Ludzie mogą mówić, że komuna zniszczyła ten zespół, że mogli być polską Metallicą. Ok, mogli, być może nawet do tego tęsknią. Ale ja uważam, że gdyby sprawy potoczyłyby się inaczej, to nie byłoby ani takiej atmosfery, ani takiej atmosfery, bilety kosztowałyby pierdyliard złotych a zespół widzielibyśmy raz na sto lat. A tak?
Hunter to najlepszy polski zespół heavy metalowy i myślę, że ma bardzo oddanych fanów i potrafi się z nimi integrować. Ma to coś, co sprawia, że chce się iść na każdy kolejny koncert, choćby miały by być codziennie.
Ten w klubie tabu był niesamowity pod tym względem, że ja i Alex staliśmy dokładnie naprzeciwko Drak'a i chcąc. nie chcąc - był od nas w odległości jakiegoś metra. Niesamowite uczucie. Setlista też mi się podobała, odpowiednio dobrana do klubu. Zabrakło "$mierci$miech" i był jeden utwór z Requiem, ale wszystko dlatego, żeby nie rozpieprzyć lichych barierek, przy których staliśmy. Raz miałem ju ż wrażenie, że się łamią, ale na wrażeniu się skończyło. Był kawałek "So..." na który czekałem dwa miesiące temu, oraz cover Bad Religion - "Big Bang". Klasycznie poszli "Wyznawcy", "T.E.L.I..." i nieklasycznie pełne "Arges" . Było super.
Niestety nic nie złapałem, a to z prostego powodu - nic nie rzucali. Wyjaśnienie - "na jutro". Nawet setlistę zachowali. Trochę mnie to dziwi. W ogóle dziwi mnie idea dwudniowych koncertów.
Zanim wyszedłem, kupiłem jeszcze dwa olbrzymie plakaty, jeden dla siebie, drugi dla Alex. W ramach gratisu dostałem jeszcze ten promujący koncert, z logiem klubu Tabu. Teraz tylko trzeba skołować miejsce na ścianie.

Na samym koncercie nie zostałem tak bardzo obity, natomiast spotęgował się efekt z Szlachetnej Paczki, gdzie tuż przed koncertem przez pięć godzin popylałem jako wolontariusz, czyli ładowałem paczki na tira. I tak nie zdążyliśmy i trzeba było iść tam jeszcze następnego dnia rano, co sprawiło, że do teraz czuję ból, gdy zginam rękę w łokciu.

Odsłuchajcie sobie tego.

Teraz tylko czekamy na następny koncert. Bywajcie.

Brzdęk.

2011-12-06T20:55:00.002+01:00

Proste czynności z reguły wykonuje się szybko, łatwo i bez zbędnych ceregieli. Łatwe czynności są łatwe. Jednakże niektóre zdawałoby się nawet najbanalniejsze rzeczy urastają do rangi wyzwania, jeżeli są wykonywane przez kompletnego idiotę. Na przykład mnie.
Jeżeli kiedyś będę miał samochód, to każdą, nawet najłatwiejszą czynność naprawczą przy nim będę zlecał specjalistom, bo przy moich zdolnościach auto eksploduje, kiedy będę chciał zmienić olej, a przy wymianie koła przypadkowo rozkręcę alternator.
Nie, to nie miało być zabawne.

Dzisiejszym wyzwaniem dla moich zdolności manualnych była wymiana strun w basie. Dostałem nowiusieńki komplecik "Olympia". Prosta czynność polegająca głównie na kręceniu kluczami w lewo bądź prawo. Oczywiście ja, jak to ja, zjebałem wszystko, co można było przy tym zjebać.
Po pierwsze, mam jakąś dziwną i niespotykaną fobię do przycinania strun. Po prostu znam moje szczęście i przyciąłbym struny akurat na te dwa centymetry za krótko i musiałbym zasuwać po kolejny komplet. Fobia ta sprawiła, że na kluczach miałem zawinięte jakieś pięć kilometrów kabla i było to równie piękne co posłanka Senyszyn.

Drugą rzeczą, za którą zasługuje na wieczne potępienie jest to, że nie zapamiętałem domyślnego kierunku skrętu struny na kluczach, co spowodowało, że oczywiście założyłem je, do cholery, na odwrót. Po szarpnięciu cały bas zaczynał się trząść, struna wydawała z siebie nieokreślone dźwięki, mające mało wspólnego z jej strojem, a sąsiedzi z dołu zaczynali się modlić w poczuciu zbliżającej się apokalipsy.
W taki oto sposób czynność, na którą miałem przeznaczyć kwadrans, zajęła mi półtorej godziny, ponieważ musiałem wszystko zdejmować, poprawiać i zakładać od nowa, wliczając w to siłowanie się z E-struną, która za żadną cholerę nie chciała dać się przyciąć.

Zajawka, którą w końcu dało mi się przesłać. Kto chce, niech łapie:

Bywajcie.